Γέννες, γιατροί και μαίες -Thisisus.gr

Γέννες, γιατροί και μαίες -Thisisus.gr

Στην πρώτη μου γέννα ήξερα ότι δε θέλω να κάνω επισκληρίδειο. Θυμάμαι τη μάνα μου να μου υπενθυμίζει συχνά πυκνά ποσο επικίνδυνος είναι και τα κουσούρια που μπορεί να μου αφήσει όπως της τάδε και της τάδε… επομένως, μπορεί να μην ήξερα πολλά για το τι με περιμένει στη γέννα αλλά ήξερα καλά ότι «εγώ επισκληρίδειο δε θα κάνω!». Και το είχα ξεκαθαρίσει και στη γιατρό μου.

Και φτάνει η μέρα της πρώτης γέννας, με ραντεβού. Βλέπεις, το παιδί ήταν μεγάλο – 3.900 κιλά – και πανέτοιμο κι αν περίμενα κι άλλο μου είπε η γιατρός ίσως δυσκολευόμουν πολύ στη φυσιολογική γέννα και θα ήταν κρίμα κι άδικο – που λέει και το άσμα – να κάνουμε καισαρική. Το συζητήσαμε με τον άντρα μου και αποφασίσαμε να εμπιστευτούμε τη γιατρό μας. Γιατί να σας πω κάτι; Το πιο βασικό στην εγκυμοσύνη μιας γυναίκας είναι να εμπιστεύεται τον/τη γυναικολόγο της. Κανένας άλλος δεν ξέρει καλύτερα από αυτόν/ην. Και αν δε σου κάνει από την αρχή αλλάζεις δεν περιμένεις τη μέρα της γέννας για να επιβεβαιώσεις όλες σου τις αμφιβολίες.

Πρώτη γέννα

Μπαίνουμε που λέτε στην αίθουσα τοκετού. Με ενημερώνουν ότι αν θέλω επισκληρίδειο θα πρέπει να τους ενημερώσω μέσα σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, δεν μπορώ να κάνω όποτε το θέλω εγώ. Εγώ είπαμε, κάθετη, ΟΧΙ! Ξεκινάνε λοιπόν οι τεχνητοί πόνοι και μαζί τους ξεκινάω και εγώ να υποφέρω. Πήρα μια ανάσα πήρα δυο και μετά : «ΚΑΝΤΕ ΜΟΥ ΕΠΙΣΚΛΗΡΙΔΕΙΟ ΤΩΡΑ!!!!» η γυναικολόγος μου μου λέει: «Είσαι σίγουρη; Εσυ έλεγες ότι/» δεν την αφησα να ολοκληρώσει : «Γιούλη είπα τώρα!» Και μου κάνουν επισκληρίδειο και χαλαρώνω. Επιτέλους, δεν πονάω τόσο. Ένιωθα κάτι αλλά και δεν ένιωθα. Σε πολύ λίγη ώρα βλέπω την κοιλιά μου να πέφτει κάτω και – τσουπ – να το, το μωρό μας! Ο άντρας μου να κλαίει και εγώ να νιώθω τόσο ξαλαφρωμένη. Επιτέλους, έφυγε ένα τεράστιο βάρος από πάνω μου. Ηταν ασήκωτη η κοιλιά μου τον τελευταίο μήνα.

Πήραμε το μωρό αγκαλιά και εγώ προσπαθούσα να καταλάβω πως γίνεται αυτό το πλάσμα να ήταν μέσα μου;

Μετά θυμάμαι να μου την φέρνουν στην αίθουσα ανάνηψης.
«Το παιδί σας», μου λέει η νοσοκόμα.
«Και εγώ τι να κάνω;» ξεστόμισα χωρίς να το σκεφτώ.
«Θηλάστε το» και μου το δίνει.

Θηλασμός

Ήταν περίεργες οι πρώτες μας στιγμές. Κοιτούσα το βρέφος κι αυτό με παρατηρούσε με τα τεράστια γουρλωτά του μάτια. Μια που βγάζω το στήθος, κλείνω τα μάτια και το βάζω πάνω. Ναι. Είμαι τυχερή. Δεν χρειάστηκε να κάνω τίποτα άλλο. Το παιδί μου θήλασε. Αμέσως. Και η προσωπική μου μαια, η Χρύσα μου, που είχα δίπλα μου τις επόμενες μέρες με βοήθησε να συνεχίσω αυτό που αρχισα.

Πέρασα δύσκολα τη δεύτερη μέρα, ξέρετε εκεί που κατεβαίνει το πολύ γάλα. Ένιωθα πως το στήθος μου δε χωράει όλο αυτό το γάλα που κατεβαίνει. Ναι γελάστε, τόσα ήξερα τόσα έλεγα. Ήταν εκεί όμως η Χρύσα, η υπέροχη μαία μαζί με την εξίσου υπέροχη γυναικολόγο μου, τη Γιούλη. Ήταν εκεί να μου κρατάνε το χέρι οταν δεν άντεχα να πάω τουαλέτα και υπέφερα απο τα ράμματα εκεί κάτω. Ήταν εκεί να μου φοράει η Γιούλη τις κάλτσες μου την πρώτη μέρα, μιας και δεν μπορούσα να σκύψω. Ένιωθα πως είχαν αλλάξει θέση τα πάντα όλα πάνω μου. Θυμάμαι, η κοπέλα στο δίπλα κρεβάτι με ρώτησε αν μαία και γιατρός ήταν συγγενείς μου. Αυτή η οικειότητα κι αυτή η αγάπη δεν έρχεται πάντα απο συγγενείς. Ναι τις αγαπώ πολύ κι αυτό το δέσιμο μου έδωσε θάρρος και με όπλισε με αντοχή και υπομονή για τη συνέχεια που με περίμενε στο σπίτι.

Δεύτερη γέννα

Στη δεύτερη εγκυμοσύνη ήμουν έτοιμη. Αυτό το παιδί θα το θηλαζα τουλάχιστον 18 μήνες, την πρώτη μου κόρη τη θηλασα ένα χρόνο. Επίσης, με αυτό το παιδί θα φωτογραφιζόμουν αγκαλιά με το που γεννήσω. Και σε αυτή τη γέννα εννοείται θα κάνω επισκληρίδειο. Α, και θα φροντίσω να πιει το πρωτόγαλα το παιδί, τσακ μπαμ, μόλις το πάρω αγκαλιά και δε θα βιαστούν να μου το πάρουν για τα υπόλοιπα.

Χα, χα, χα. Έλα γελάστε μαζί μου. Γιατί όταν κάνεις σχέδια όλα γυρίζουν τούμπα. Η ιστορία πάει ως εξής: Με πιάνουν οι πόνοι χαράματα. Δεν ήμουν σίγουρη αν ήταν κανονικοί πόνοι, είχα συσπάσεις αλλά νερά δεν έσπασαν. Βλέπετε την πρώτη φορά πήγα με ραντεβού δεν είχα ιδέα πως πάει κανονικά η όλη φάση. Ξύπνησα τον άντρα μου: « νομίζω γεννάω» του είπα. Σηκώνεται με κοιτάει: «νομίζεις, άρα δε γεννάς. Αν ήταν η ώρα σου θα το καταλάβαινες» γυρίζει πλευρό. Το σκέφτομαι για λίγο αλλά αυτές οι συσπάσεις δεν έλεγαν να σταματήσουν. Στέλνω μήνυμα στη Δήμητρα, τη μαια μου. Αυτό κι αυτό της γράφω. «Ξεκινήστε τώρα για την κλινική κι ερχόμαστε» μου απαντά. Ξανά σκουντάω τον άντρα μου: «τελικά γεννάω, σήκω!»

Πετάγεται πάνω αρπάζει τη τσάντα μας και βουρ για την κλινική.

Στο αμάξι ξεκινάω μη ξεχάσεις τη φωτογραφία κι αυτό και το άλλο. Και ΜΠΑΜ. Μπροστά μας τρακάρει ένα αμάξι. Είναι 7 παρά το πρωί. Σταματάμε και μου λέει: «αντέχεις;» «Εννοείται» του κανω «Πάμε να δούμε πως είναι ο άνθρωπος». Δεν προλάβαμε… με το που σταματάμε αυτός βάζει μπρος το χτυπημένο του αμάξι και εξαφανίζεται σφαίρα! Και τότε ξεκινάνε ΟΙ ΠΟΝΟΙ.

1,2,3 5…ΠΑΙΔΙ

Φτάνουμε στην κλινική 7.25 μπαίνω μέσα και ο άντρας μου πάει να παρκάρει. «κάντε μου επισκληρίδειο τώρα!» φωνάζω. Μη σας τα πολυλογώ, μέχρι να παρκάρει ο άντρας μου γέννησα! Ναι. Γίνεται. Το έζησα. Με το που ανοίγω πόδια, με βάζουν στην αίθουσα τοκετού, ξανανοίγω πόδια, μπαίνει μέσα η γιατρός μαζί με τη μαία μου και ένα, δύο,τρία , πέντε σπρωξίματα – ΧΩΡΙΣ επισκληρίδειο – και ακούω το κλάμα της. «Θεέ μου, πως δεν πέθανα;». Αυτός ο πόνος ήταν τεράστιος, όσο τεράστια και η ανακούφιση που ένιωσα με το που βγήκε το παιδί. Το πήρα και αρχισα να θηλάζω. Τα πόδια ανοιχτά, να με ράβει η γιατρός μου και να μονολογεί: «τι το ταλαιπωρείται το παιδί; Αφήστε το ήσυχο και θα το θηλάσεις». Και τότε μπαίνει μέσα η αναισθησιολόγος. Ακόμα θυμάμαι την έκφραση του προσώπου της: «Τι εννοείς γεννήσατε; Τώρα με φωνάξανε!».

Ανασκόπηση δεύτερης γέννας:

  • Να γεννήσω με επισκληρίδειο αυτή τη φορά – ούτε καν.
  • Φωτογραφία με το παιδί στην γέννα αγκαλιά, δεν έχω.
  • Να θηλάσω 18 μήνες δεν τα κατάφερα – θα το αναλύσουμε σε ξεχωριστό κείμενο άλλη φορά.
  • Να θηλάσω το παιδί με το που το γεννήσω – ΟΥΑΟ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑ. Ένα στα 4.

Που θέλω να καταλήξω με αυτή τη μοιρασιά; Ότι το πιο σημαντικό σε κάθε γέννα δεν είναι το πόσο διάβασες και πόσα έμαθες για το παιδί που έρχεται. Το πιο βασικό είναι να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που γνωρίζουν και μπορούν να σε καθοδηγήσουν και αυτούς να εμπιστευτείς μαζί με το ένστικτο σου. Το πολύ το κύριε ελέησον και τις πολλές τις αναλύσεις δες τις χρειαζόμαστε. Ενίοτε μας αγχώνουν και δε μας αφήνουν να λειτουργήσουμε όπως διατάζει η φύση μας.

Βρες το γυναικολόγο που σου ταιριάζει

Γι’ αυτό αν είσαι έγκυος βρες ένα γυναικολόγο που θα σε κάνει να νιώθεις ασφάλεια και οπωσδήποτε να έχεις δική σου μαία. Είναι ο μόνος άνθρωπος που θα σε βοηθήσει στη γέννα και τις πρώτες μέρες μετά τη γέννα. Αυτή είναι η δική μου εμπειρία και αυτό υποστηρίζω με όλη μου την καρδιά.

Γιατί ακούμε διάφορα από κομπογιαννίτες.
Γιατί μας τρομάζουν άλλα περιστατικά.
Γιατί θεωρούμε ότι όλοι θέλουν να αρπάξουν λεφτά.
Γιατί μέσα σε όλα αυτά χάνουμε καμιά φορά την ανθρωπιά μας.

Κι όμως κάνουμε λάθος. Γιατί εκεί έξω υπάρχουν επαγγελματίες που μπορούν να σου σταθούν. Αυτούς να αναζητάς. Με αυτούς να σμίγεις. Και η Γιούλη Μπαχταλιά, η γιατρός μου, για μένα είναι μία και μοναδική. Γιατί ξέρει να είναι ΚΑΙ άνθρωπος,γι αυτό επιλέγει δίπλα της τόσο αξιόλογα πλάσματα όπως η Χρύσα και η Δήμητρα.

Φτάσατε μέχρι δω κάτω βρε; Σας ευχαριστώ θερμά,

Μαρίνα

Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter

Παρουσιάστηκε σφάλμα κατά την προσπάθεια αποστολής του αιτήματός σας. ΠΑΡΑΚΑΛΩ προσπαθήστε ξανά.

This Is Us will use the information you provide on this form to be in touch with you and to provide updates and marketing.