Κατάθλιψη , η δική μου αλήθεια… – Thisisus.gr

Κατάθλιψη , η δική μου αλήθεια… – Thisisus.gr

Πριν κάποια χρόνια (πολλά η λίγα δεν έχει σημασία) άλλαξαν πολλά στην ζωή μου. Αλλαγές μεγάλες και αλλαγές μικρές έφεραν τα πάνω κάτω. 
Πριν κάποια χρόνια αρρώστησα (δεν έχει σημασία από τι) Αρρώστησα στο σώμα. Το πάλεψα, έδωσα μάχες (άλλες τις έχασα άλλες τις κέρδισα). Τον πόλεμο στο τέλος τον κέρδισα. 

Ανάμεσα στις αλλαγές και στους γιατρούς ξέχασα την ψυχή μου… αρρώστησε κι εκείνη… αλλά αργά, πολύ αργά… αρρώσταινε κάθε μέρα κι από λίγο. 

Τόσο λίγο που σχεδόν δεν το καταλάβαινα… και συνέχιζα να ζω ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα… Δεν έβρισκα χαρά σχεδόν σε τίποτα. Δεν χαμογελούσα εύκολα και όταν το έκανα ήταν ψεύτικο. Φαινομενικά ήμουν καλά. Κανείς δεν καταλάβαινε. Πως να καταλάβει άλλωστε; Αφού έβγαινα, πήγαινα στην δουλεία μου, έκανα βόλτες, χαμογελούσα…

Μα εγώ βυθιζόμουν κάθε μέρα όλο και περισσότερο. 

Την θλίψη δεν την καταλάβαινα. Την είχα ονομάσει βαρεμάρα, κούραση, ρουτίνα μέχρι και τεμπελιά… 

Η καραντίνα σαν δώρο ζωής ήρθε για εμένα. Τί καλύτερο από το να μην αναγκάζομαι να βγαίνω; Τι ευκαιρία να μην συναντώ ανθρώπους και να πρέπει να δείχνω καλά… 

Σταμάτησα να ενδιαφέρομαι για την δουλειά μου. Σταμάτησα να ενδιαφέρομαι για τους γύρω μου. Σταμάτησα να ενδιαφέρομαι για εμένα. Σταμάτησα να τηρώ βασικούς κανόνες υγιεινής. Απλά σταμάτησα τα πάντα… 

Δεν άντεξα πολύ… η ψυχή μου είχε αρρωστήσει πλέον βαριά… δεν ξέρω τι με έκανε να κουνηθώ.. ήταν οι εφιάλτες που έβλεπα; Ήταν που δεν έβρισκα χαρά πουθενά; Ήταν που δεν μπορούσα να κοιτάξω τον εαυτό μου στον καθρέφτη; Κάτι από όλα ή και όλα μαζί! 

Μίλησα με ψυχολόγο. έκλαψα, νευρίασα, ούρλιαξα… Τόσο δυνατά που σχεδόν έχασα την φωνή μου για κάποιες ημέρες… 

Και με το ζόρι στάθηκα στα δυο τρεμάμενα πόδια μου. Πέταξα όλα μου τα ρούχα (ναι όλα! Και τα ακριβοπληρωμένα που δεν πρόλαβα πολλές φορές να φορέσω). Κράτησα ένα τζιν και μια μπλούζα. Βγήκα με το ζόρι για ψώνια. Πήγα με το ζόρι στο κομμωτήριο. Έπλυνα με το ζόρι το πρόσωπο μου. 

Λίγο καιρό μετά χαμογελάω λίγο πιο αληθινά.  Βάζω και λίγο κραγιόν κάποιες φορές. 

Τα πόδια μου τρέμουν ακόμη. Αλλά λίγο λιγότερο. 

Γονείς! Προσέξτε τα παιδιά σας! 

Όσο κι αν θυμώνουν. Είναι η αλήθεια που φοβόμασταν να αντιμετωπίσουμε. 

Προσέξτε τα παιδιά σας! Αν φτάσουν στο σημείο να μην θέλουν καν να χτενίσουν τα μαλλιά τους ίσως να είναι αργά. 

Ίσως και όχι…. ίσως να έχουν ακόμη ελπίδα να χαμογελούσαν στην ζωή… 

Εγώ τα καταφέρνω σιγά σιγά μα έχω ακόμη πολύ δρόμο μπροστά μου…. 

Δύσκολο δρόμο…. 

Υγ. Αυτό το κείμενο μας το έστειλε ένα άτομο που εκτιμάμε ιδιαίτερα και σεβόμαστε πλήρως την ανάγκη να εκφραστεί ανώνυμα. Ας είναι ένας τρόπος αυτή η μοιρασιά να αφυπνίσει κι άλλους γύρω μας…

Διαβάστε επίσης

Η μοναξιά της μαμάς…

Από τύχη ζούμε, της Μαρίνας Φραγκεσκίδου 

ΦΩΤΟ

About Author

Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter

Παρουσιάστηκε σφάλμα κατά την προσπάθεια αποστολής του αιτήματός σας. ΠΑΡΑΚΑΛΩ προσπαθήστε ξανά.

This Is Us will use the information you provide on this form to be in touch with you and to provide updates and marketing.