Κώστας Στοφόρος, ένας συγγραφέας με ανεξάντλητη φαντασία – Thisisus.gr

Κώστας Στοφόρος, ένας συγγραφέας με ανεξάντλητη φαντασία – Thisisus.gr

Ο Κώστας Στοφόρος είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Έχει εργαστεί επί σειρά ετών στην τηλεόραση. Συνεργάζεται με το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης, και γράφει  στο διαδίκτυο, σε εφημερίδες και περιοδικά κυρίως για θέματα βιβλίου και πολιτισμού. “Ο Κώδικας της Λέρου – περιπέτεια στο νησί της Άρτεμης (2016)”, ” Η πέμπτη πόλη των Δωριέων – περιπέτεια στην Γκιώνα “, “Στα ίχνη του Ομήρου – περιπέτεια στη Χίο “, H Σπηλιά του Δράκου – περιπέτεια στην Καστοριά και Το ελάφι της Ρόδου – περιπέτεια στα Δωδεκάνησα είναι κάποια απο τα βιβλία του που ξεχωρίζουμε.

Εμείς τον γνωρίσαμε και μέσω των σεμιναρίων γραφής παραμυθιών στο Χαλάνδρι και επιβεβαιώνουμε πως η φαντασία αυτού του ανθρώπου είναι ανεξάντλητη! Επίσης, έχουμε πάει βόλτα μαζί στην Πλάκα, με το πρόγραμμα του Μουσείου Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης και μάθαμε τόσα που δεν γνωρίζαμε για τις ιστορίες πίσω απο τους δρόμους, πεζοδρόμια και τούβλα!

Απολαύστε τον!

Εκδόσεις Παπαδόπουλος

Από δημοσιογράφος συγγραφέας κι από τη Νομική Σχολή στο Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης. Τηλεόραση, συγγραφή, σενάρια για ντοκιμαντέρ… Ποιος είναι τελικά ο Κώστας Στοφόρος;

ΑΠ: Τέλειωσα το Οικονομικό της Νομικής, αλλά δεν ασχολήθηκα ποτέ με το αντικείμενο. Μεγάλη μου αγάπη ήταν πάντοτε ο κινηματογράφος κι έτσι παράλληλα με τη σχολή παρακολούθησα σχετικά μαθήματα τα οποία αποδείχτηκαν πολύ χρήσιμα όταν άρχισα να εργάζομαι στην τηλεόραση.

Ωστόσο τα βιβλία, η δημοσιογραφία, το γράψιμο ήταν πάντοτε σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Από την εφημερίδα του σχολείου, σε τοπική εφημερίδα/ περιοδικό του Χαλανδρίου μέχρι σήμερα, δεν έχω σταματήσει να γράφω σε διάφορα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα.

Στα 24 μου κυκλοφόρησε και το πρώτο μου βιβλίο με πεζογραφήματα με τίτλο «Μια εύθραυστη εποχή». Το βιβλίο αυτό μπορεί σήμερα κανείς να το διαβάσει ελεύθερα στην «Ανοικτή βιβλιοθήκη»

Ακολούθησαν βιβλία, μια εικοσαετία σχεδόν στην τηλεόραση, η αποχώρησή μου από εκεί και η επιστροφή μερικά χρόνια αργότερα με ντοκιμαντέρ…

Βρέθηκα στον χώρο της εκπαίδευσης και συγκεκριμένα της Δια Βίου Μάθησης, δουλεύοντας για μια τριετία στο Ινστιτούτο Διαρκούς Εκπαίδευσης Ενηλίκων. Η εμπειρία σημαντική, το τέλος άδοξο. Παντελώς άσχετοι άνθρωποι ξήλωσαν σιγά σιγά τα όσα με κόπο και γνώση είχαν οικοδομήσει οι προκάτοχοί τους.

Οι απόψεις μου και το γεγονός πως οι συνάδελφοί μου εξέλεξαν πρόεδρο του Συλλόγου Συμβασιούχων, υπήρξε αγκάθι για τη διοίκηση που φρόντισε να απαλλαγεί από την ενοχλητική παρουσία μου…

Κάθε εμπόδιο για καλό καθώς μετά από περιπλανήσεις βρέθηκα στο Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης κι άρχισε μια πολύ δημιουργική περίοδος της ζωής μου…

Είμαι κάτι απ’ όλα αυτά… Πότε υπερισχύει το ένα και πότε το άλλο…

Μου λείπουν οι περίπατοι στην Πλάκα

Έχεις γράψει πολλά παιδικά βιβλία κι όχι μόνο. Μόλις ανακάλυψα ότι έχεις γράψει και βιβλίο περι γονεϊκότητας και μάλιστα αφορά τους μπαμπάδες. «Το ημερολόγιο ενός πατέρα» και μάλιστα είναι σειρά με τρία βιβλία μίλησε μας λίγο γι’ αυτά.

ΑΠ: Το μακρινό 1998, όταν δεν είχα ακόμη κανένα παιδί, με κάλεσε η Εμμανουέλα Νικολαΐδου -εκλεκτή δημοσιογράφος και πλέον φίλη- η οποία ανέλαβε τη διεύθυνση ενός περιοδικού για γονείς που επρόκειτο να κυκλοφορήσει τον Απρίλιο εκείνης της χρονιάς με τίτλο «Η ζωή με το παιδί». Είμασταν και οι δυο συνεργάτες του περιοδικού Votre Beaute. Μου είπε πως της άρεσαν τα ρεπορτάζ μου και πίστευε πως αν και δεν είχα παιδιά θα μπορούσα να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις ενός τέτοιου περιοδικού.

Η σύμπτωση ήταν απίστευτη καθώς Απρίλιο περίμενα να γεννηθεί ο γιος μου! Της το είπα και της πρότεινα να κάνω ρεπορτάζ πάνω σε θέματα που μας προβλημάτιζαν ως μέλλοντες γονείς, αλλά και μετά -όταν με το καλό γεννιόταν- θα μπορούσα να γράφω θέματα που μας απασχολούσαν, ώστε τα ρεπορτάζ να είναι πιο βιωματικά. Έτσι κι έγινε!

Κανέναν χρόνο αργότερα, μου ζήτησε να γράφω και στο ένθετο του Votre Beaute για το παιδί και η τότε αρχισυντάκτριά μου Καρολίνα Μέρμηγκα. Της πρότεινα μια στήλη με τίτλο «Το ημερολόγιο ενός πατέρα», που της άρεσε κι έτσι άρχισα να γράφω κι εκεί με χιουμοριστικό κι ανάλαφρο τόνο για διάφορα θέματα, ρωτώντας παράλληλα και ειδικούς για όσα με απασχολούσαν στη στήλη.

Είχε επιτυχία και δυο -τρία χρόνια αργότερα πρότεινα στις εκδόσεις Κριτική να γράψω ένα αντίστοιχο βιβλίο.

Η απάντηση δεν ήταν απλώς θετική, αλλά κάτι πολύ περισσότερο και στο τέλος τα βιβλία έγιναν τρία: «Γονείς για πρώτη φορά», «Όποιος αγαπάει (εκ) παιδεύει» και «Μπαμπά τι είναι το σεξ;». Όλα κάτω από τον γενικό τίτλο, «Το Ημερολόγιο ενός πατέρα». Με χιούμορ και προσωπικά βιώματα και με τοποθετήσεις ειδικών καταπιάστηκα με πολλά ζητήματα που απασχολούν τους γονείς. Και στο μεταξύ όπως και τα βιβλία έγιναν τρία και τα παιδιά μου (!) οπότε ερεύνησα και άλλα θέματα που αφορούσαν σε σχέσεις ανάμεσα σε αδέρφια κλπ.

Γύρισα όλη την Ελλάδα συζητώντας με γονείς και εν το μεταξύ συνεργάστηκα και με άλλα περιοδικά, όταν έκλεισε «Η ζωή με το παιδί». Με το «Παιδί μου κι εγώ» και το «Παιδί και νέοι γονείς»…

Εν τω μεταξύ προέκυψε κι εάν τέταρτο βιβλίο με συνταγές για παιδιά, πάλι από τις εκδόσεις «Κριτική» με τίτλο «20 σεφ, 11 μαμάδες κι εγώ -111 συνταγές και ιδέες διατροφής για παιδιά», όπου συνεργάστηκα με κορυφαίους σεφ και ειδικούς. Στόχος να αποδείξουμε πως το υγιεινό μπορεί να είναι …νόστιμο!

Ένας θεσμός που νομίζω θα έπρεπε να έχει βρει μεγαλύτερη στήριξη είναι οι «Σχολές Γονέων»

Υπάρχει μια σειρά παιδικών σου βιβλίων, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος, και αφορά ιστορίες που διαδραματίζονται σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας. «Το ελάφι της Ρόδου» «Η σπηλιά του δράκου» κ.α. Έτυχε και πέτυχε ή έγινε επί τούτου;

AΠ: Η αγάπη μου για την Ιστορία είναι μόνιμη. Μικρόβιο που μου κόλλησε ο πατέρας μου, ο οποίος -αν και κτηνίατρος- ήταν λάτρης της ιστορίας.

Ξέρω ότι ασχολείσαι και με σεμινάρια γραφής. Άλλωστε από εκεί σε ανακαλύψαμε κι εμείς εδώ στο thisisus. Τι επιθυμείς μέσα από αυτά τα σεμινάρια;

ΑΠ: Στην πραγματικότητα κάνω σεμινάρια που έχουν ως κεντρικό στόχο να δημιουργούμε παραμύθια και ιστορίες μαζί με τα παιδιά. Αξιοποιώ γι’ αυτόν τον λόγο την «Μαγική Τράπουλα» του Ροντάρι, προσαρμοσμένη από τη Στεφανία Βελδεμίρη κι εμένα στα ελληνικά. Γι’ αυτό τις δραστηριότητες αυτές τις αναφέρω ως «Παραμυθοκουζίνα». Ο στόχος δεν είναι μόνο να βοηθήσουμε τους ανθρώπους που ασχολούνται με το γράψιμο, αλλά και η ομαδική δημιουργία. Η συνεργασία. Νομίζω το αποκορύφωμα της δουλειάς αυτής είναι το Φεστιβάλ Παραμυθιού στο Χαλάνδρι που διακόπηκε προσωρινά λόγω πανδημίας. Πάντως δεν μείναμε αδρανείς κι αυτή τη στιγμή «τρέχει» ένα σεμινάριο αφιερωμένο στον Αντώνη Σαμαράκη σε συνεργασία με το Αετοπούλειο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Χαλανδρίου. Το σεμινάριο δεν έχει να κάνει μόνο με το γράψιμο αλλά και με την εικαστική δημιουργία. Το υλοποιούμε μαζί με τη γνωστή ζωγράφο και ενδυματολόγο Πολυτίμη Μαχαίρα και ήδη έχουν δημιουργηθεί καταπληκτικές ιστορίες με έμπνευση από τα βιβλία του Αντώνη Σαμαράκη. Μάλιστα ολοκληρώνουμε και μια κοινή ιστορία, «Το δέντρο του Αντώνη» που αρχικά σκοπεύαμε να ανέβει και επί σκηνής, αλλά οι συνθήκες μάλλον ανατρέπουν τα σχέδιά μας. Ωστόσο πιστεύω πως θα βγει ένα βιβλίο με αυτή και άλλες ιστορίες των παιδιών. 

Αγαπάς τον Ροντάρι. Ποιον άλλον ξεχωρίζεις όσον αφορά στο παιδικό βιβλίο;

ΑΠ: Πολλούς συγγραφείς, παλιούς και σύγχρονους. Εμένα ωστόσο με συνόδευσαν περισσότερο στην παιδική μου ηλικία η Πηνελόπη Δέλτα και ο Ιούλιος Βερν. Ακολούθησαν η Άλκη Ζέη, η Ζορζ Σαρή και η Ευγενία Φακίνου συγγραφείς που με έχουν επηρεάσει κι εμένα στα γραψίματά μου. Από τα καλύτερά μου είναι πάντως τα παραμύθια του Όσκαρ Ουάιλντ και κυρίως ο «Ευτυχισμένος Πρίγκιπας» και το πιο αγαπημένο μου, ο «Εγωιστής γίγαντας». Όμως με μεγάλωσαν και βιβλία όπως οι «Τρεις σωματοφύλακες», «Ο τελευταίος των Μοϊκανών» κ.α. Παράλληα τα «Κλασικά εικονογραφημένα» ήταν η αφορμή να γνωρίσω και την κλασική λογοτεχνία. Στον κατάλογό μου είναι φυσικά ο Μαρκ Τουέιν με τον «Τομ Σόγιερ», το «Χωρίς Οικογένεια» του Έκτορα Μαλό, ο «Όλιβερ Τουίστ» του Ντίκενς… Είχα λιώσει και τα παραμύθια του Άντερσεν που με έχουν επίσης επηρεάσει σημαντικά -μάλιστα μαζί με τη Χριστίνα Μαρκουλάκη μεταφράσαμε κι ένα παραμύθι του που ανακαλύφθηκε πριν μερικά χρόνια, το «Σπαρματσέτο»…

Και σήμερα όμως υπάρχουν σημαντικοί και αξιόλογοι συγγραφείς στον χώρο του παιδικού βιβλίου, όπως η Λίτσα Ψαραύτη, η Λότη Πέτροβιτς, ο Μάνος Κοντολέων, η Αγγελική Δαρλάση και άλλοι πολλοί που με κάνουν να νιώθω σαν παιδί.

Σιχαίνομαι την παγερή απόσταση…

Πως είσαι σαν πατέρας; Ξέρεις; Ή πρέπει να ρωτήσουμε τα παιδιά σου καλύτερα;

ΑΠ: Συνηθίζω να λέω πως όταν μάζευα υλικό για τα άρθρα μου και όχι μόνο, προμηθευόμουν και πολλά βιβλία για γονείς. Ένα από αυτά λέγεται «Τα 7 λάθη που κάνουν οι γονείς». Διαπίστωσα πως έχω κάνει και τα 7!

Δυστυχώς δεν αρκεί η γνώση… Ένας θεσμός που νομίζω θα έπρεπε να έχει βρει μεγαλύτερη στήριξη είναι οι «Σχολές Γονέων». Τις γνώρισα από κοντά όταν εργαζόμουν στη Δια Βίου Μάθηση. Έκαναν εκπληκτική δουλειά και τα αποτελέσματα ήταν εξαιρετικά. Δεν είναι μόνο τα όσα μάθαινε κανείς από ειδικούς, αλλά το γεγονός ότι ερχόταν σε επαφή με άλλους γονείς και μάλιστα από τη γειτονιά του, μοιραζόταν τα προβλήματά του, εύρισκε συμπαράσταση… Ήταν ένα δίκτυο που βοήθησε πολύ. Ατυχώς οι άνθρωποι που ανέλαβαν την Δια Βίου Μάθηση την τελευταία δεκαετία κατέστρεψαν όλη την καλή δουλειά που είχε γίνει…

Για να γυρίσω όμως στην ερώτηση, προφανώς θα έπρεπε να απαντήσουν τα παιδιά μου. Πάντα νομίζω πως κάνω αλλεπάλληλα λάθη. Συχνά νιώθω τύψεις. Άλλες φορές νιώθω πολύ ήπιος, άλλες άδικα αυστηρός…

Κορονοϊός. Πως είναι η ζωή σου τον τελευταίο χρόνο και τι σου λείπει περισσότερο;

ΑΠ: Νομίζω ζούμε μια δυστοπία που μας έχει φθείρει όλους με κάθε τρόπο και σε όλα τα επίπεδα. Άσχημη εμπειρία και για τα παιδιά. Μια μαύρη τρύπα. Πιο σκληρά όλα για όσους ασθενούν. Μείναμε και χωρίς στήριξη -οι άνθρωποι του πολιτισμού είναι από αυτούς που επλήγησαν περισσότερο με μια Πολιτεία να σφυρίζει αδιάφορα.

Εκτός από τον περιορισμό μας γεμίζουν άγχος τα οικονομικά προβλήματα, οι σχέσεις δοκιμάζονται άγρια.

Μου λείπουν οι περίπατοι στην Πλάκα που έκανα με τα σχολεία για το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης, η επαφή με τα παιδιά που με αναζωογονούσε και με γέμιζε ιδέες και εμπνεύσεις. Τα ταξίδια -έστω και μικρά, οι βόλτες στη θάλασσα, η συναναστροφή με τους φίλους -να τσουγκρίσεις ένα ποτήρι κρασί. Οι αγκαλιές και τα φιλιά. Οι χειραψίες.

Σιχαίνομαι την παγερή απόσταση…

Ποια τα μελλοντικά σου σχέδια;

ΑΠ: Χιλιάδες σχέδια… Θα σας γέμιζα όλο το thisisus αν τα έγραφα. Να βγει το νέο μου βιβλίο που σχεδιάζεται για τον Ιούνιο «Στον ιστό της αράχνης» -μια περιπέτεια που διαδραματίζεται στη Ρώμη, τη Κατάνια και τη Κεφαλονιά. Να γίνει δεκτή η πρόταση που έχουμε κάνει στην ΕΡΤ με τον σκηνοθέτη Τάκη Παπαγιαννίδη για ένα ντοκιμαντέρ. Να πάω το καλοκαίρι στη Λέρο. Να οργανώσουμε τον γύρο της Σικελίας με μια παρέα. Να κάνω ένα σεμινάριο για την Ευγενία Φακίνου. Να βγω με τους φίλους μου. Να οργανώσουμε βραδιές παραμυθιού στο χωριό μου τα Καστέλλια και αλλού. Να προχωρήσουν τα σχέδιά μας για τον Λευκάδιο Χερν. Να ανεβάσουμε στο Θέατρο της Ρεματιάς τη Συνωμοσία της Χιονάτης. Να πιούμε ούζα και να δοκιμάσουμε όλους τους μεζέδες. Να ξαναπάω στη Λέσβο. Να τριγυρίσω στον Έβρο. Να βγει το άλλο μου βιβλίο από τον Μίνωα που έχει για πρώτη φορά επιστημονική φαντασία. Να μου απαντήσει ο εκδότης στον οποίο έχω στείλει μια ιστορία για την Πηνελόπη Δέλτα. Να γίνει το επόμενο Φεστιβάλ Παραμυθιού. Να μεταφραστεί ο «Κώδικας της Λέρου».

Θέλετε κι άλλα;;;

Έστω ότι πέφτεις μέσα σε ένα πηγάδι. Γύρω σκοτάδι. Και στο βάθος ένα φωτάκι που αναβοσβήνει. Τι κάνεις;

ΑΠ: Θα ούρλιαζα. Θα με έπιανε κλειστοφοβία και δεν θα μπορούσα να σκεφτώ καθαρά. Αν ηρεμούσα θα προσπαθούσα να πλησιάσω το φωτάκι. Που δεν θα ήταν τελικά φωτάκι αλλά πυγολαμπίδα.

Aν το thisisus.gr ήταν ένα βιβλίο μυστηρίου που διαδραματίζεται σε μια περιοχή της Ελλάδας. Ποια περιοχή θα ήταν αυτή και ποιο μυστήριο θα έκρυβε;

ΑΠ: Για κάποιον λόγο ο τίτλος μου θυμίζει τον Θησέα. Έτσι θα διαδραματιζόταν στην Κρήτη. Στη Κνωσσό. Μια παρέα παιδιών ανακαλύπτει την είσοδο του πραγματικού Λαβυρίνθου. Μπαίνει μέσα και σύντομα βρίσκεται αντιμέτωπη με τον Μινώταυρο. Για την ακρίβεια τον γιο του Μινώταυρου τον οποίο είχε σκοτώσει ο Θησέας. Ο Μινώταυρος αυτός ζει φοβισμένος και κρυμμένος χιλιάδες χρόνια… Θα καταφέρουν τα παιδιά να γλιτώσουν; Θα γίνουν τελικά φίλοι; Ποιος θα προσπαθήσει να εκμεταλλευθεί αυτό το σπάνιο ζώο; 

Όπως καταλάβατε σας δίνω τα στοιχεία για να φτιάξετε εσείς και οι αναγνώστες σας μια δική σας ιστορία: «Το μυστικό του Μινώταυρου»!

Τι λέτε θέλετε να ολοκληρώσουμε την ιστορία για το «Το μυστικό του Μινώταυρου» ;

About Author