Ο δρόμος της συνειδητότητας – Thisisus.gr

Ο δρόμος της συνειδητότητας – Thisisus.gr
  • Θυμώνεις και αγανακτείς συχνά με  κάποια συμπεριφορά του παιδιού ή της/του συντρόφου σου, μη γνωρίζοντας πως να τη διαχειριστείς;
  • Παρατηρείς ότι δεν υπάρχει επικοινωνιακή σύνδεση μεταξύ σας;
  • Δεν είναι λίγες οι φορές που χάνεις τον έλεγχο και λειτουργείς είτε με συναισθηματική βία, είτε με λεκτική, είτε με σωματική και μετά αισθάνεσαι ενοχές;

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ μήπως έτσι επιστρέφεις με παρόμοιο τρόπο στο παιδί ή στη/στο σύντροφο σου την ενέργεια της συμπεριφοράς που σε ενοχλεί;

Τι μπορείς να κάνεις για να σταματήσει ο φαύλος κύκλος της όποιας μορφής δυσλειτουργικότητας και να ξεκινήσει μια υγιή αλληλεπίδραση με τον σύντροφο ή το παιδί σου;

Ο  δρόμος της Συνειδητότητας

Η σχέση μεταξύ του ζευγαριού, είναι για μένα σημαντικό να φροντίζεται με συνειδητότητα και πρόθεση ενωτική, αρχικά σε συντροφικό-ερωτικό επίπεδο ώστε να μπορούν στη συνέχεια να λειτουργούν συνεργατικά, ξέχωρα και μαζί στον γονεΐκό τους ρόλο.

Για να μπορούν οι γονείς να  αναλογιστούν παρέα, την ευθύνη που τους αναλογεί σε επίπεδο συμπεριφοράς προς τα παιδιά τους, απαραίτητη προϋπόθεση για μένα είναι να διερευνήσουν  πρώτα την σχέση έκαστος με τον εαυτό του και στη συνέχεια αυτήν μεταξύ τους.

Πως μπορεί να επιτευχθεί αυτό;

‘Άλλον αποτελεσματικότερο δρόμο από αυτόν της Συνειδητότητας, προσωπικά δε γνωρίζω. Μοιράζομαι εν συντομία την δική μου βιωματική διαδρομή, που για εμένα αξίζει και λειτουργεί ιαματικά ως προς τον εαυτό αλλά και με όσους αλληλοεπιδρώ.

      “ Βάζω όπισθεν και στέκομαι.

       Στέκομαι και στρέφω τον εσωτερικό μου φακό από έξω προς τα μέσα.

       Με αυτόν τον τρόπο παύω να εστιάζω στο τι κάνει η/ο σύντροφος μου και το παιδί μου. 

  • Δε μπαίνω σε παιχνίδια επίκρισης και κατηγοριών.
  • Παύω να επιρρίπτω ευθύνες στο εξωτερικό μου περιβάλλον.
  • Στέκομαι και παρατηρώ τι θέλω να βιώσω,  τι μπορώ, τι αντέχω και τι όχι.
  • Εκφράζω  ήρεμα και ξεκάθαρα τα συναισθήματα και τις ανάγκες μου.
  • Θέτω με σαφήνεια τα όρια μου και τα υποστηρίζω με πράξεις.
  • Παρατηρώ, ποιες είναι οι δικές μου ευθύνες και πως τοποθετούμαι εγώ πρώτα σε εσωτερικό επίπεδο (τι θέλω να βιώσω και τι κάνω γι΄αυτό;) και στη συνέχεια μέσα στη σχέση είτε με τον σύντροφο μου είτε με το παιδί μου (Έκφραση και οριοθέτηση με σαφήνεια).

Έτσι, μπαίνω σιγά- σιγά στον δρόμο της συνειδητότητας που φέρει τα δώρα της αυτογνωσίας και της ενήλικης συνειδητής μου στάσης.

Θύμα/θύτης/Σωτήρας

Έχω πρόθεση να κατανοήσω πρώτα απ ‘όλα τα δικά μου δυσλειτουργικά μοτίβα, να δω που εδρεύουν  και στη συνέχεια έχω την επιλογή να περάσω στη δράση και να σπάσω τον όποιο φαύλο κύκλο διαδραματίζεται στις σχέσεις μου. Κάνω επιλογές με συνειδητότητα, αναλαμβάνοντας και τις συνέπειες τους.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο,  αποκαθηλώνω επίσης το τρίγωνο θύμα-θύτης-σωτήρα, δε μπαίνω σε αυτούς τους ρόλους και σχετίζομαι με αγάπη και ενσυναίσθηση με τον σύντροφο και το παιδί  μου”.

 Αναπόδραστα, ό,τι εκτυλίσσεται στις σχέσεις μας και γενικότερα έξω από τον εαυτό, κατοικοεδρεύει πρωτίστως μέσα μας και αν θέλουμε να αλλάξει το έξω, πρέπει να πάψουμε να δραματοποιούμε και να στραφούμε να αλλάξουμε το εσωτερικό μας περιβάλλον. Εξάλλου, είναι και η μοναδική μεταβλητή στην «εξίσωση σχέση», που μπορούμε να πειράξουμε. Αυτό το λέω με αφορμή, την τάση που έχουμε πολλές φορές να στρέφουμε την όραση μας από μέσα προς τα έξω με αποτέλεσμα να μπαίνουμε στο δράμα, βάζοντας την κασέτα με τα παράπονα προς τους γύρω μας και ρίχνοντας τους την ευθύνη για την συναισθηματική μας κατάσταση.

Τα παιδιά μας, δεν είναι μόνο βιολογικές μας προεκτάσεις

Για αυτό, επιμένω πολύ και όταν η σχέση εμπεριέχει τα παιδιά μας, εκεί γίνομαι αυστηρή. Τα παιδιά μας, δεν είναι μόνο βιολογικές μας προεκτάσεις. Απορροφούν από νωρίς και φέρουν σε όλη τους τη ζωή στοιχεία που τους έχουμε κληροδοτήσει μέσω της σκυταλοδρομίας προσωπικών μας βιωμάτων, τραυμάτων,  συνηθειών αλλά και γενετικών ποιοτήτων.

Έχουμε ευθύνη λοιπόν ως ενήλικες να λειτουργούμε με συνειδητότητα και είναι υποχρέωση μας- για μένα – ως γονείς, από τη στιγμή που τα φέρνουμε στον κόσμο να φροντίζουμε εκτός από την υλική τους τροφή και την ψυχική τους. Αυτή που θα τους καθορίζει την υγεία τους σε ψυχικό και  υλικό επίπεδο, επαγγελματικά, σχεσιακά, ερωτικά, πολυδιαστατικά..  έως τα βαθιά γεράματα. Μπορεί να είναι επίπονη -πάρα τα ανεκτίμητα δώρα της η διαδικασία της αυτογνωσίας και να θέλει μεγάτονων σθένος η κατάδυση εντός μας, είναι όμως για μένα η πολυτιμότερη και η πιο προσοδοφόρα επένδυση Ζωής.

Από τη στιγμή λοιπόν που κάνουμε παιδιά, οφείλουμε να δοκιμάσουμε να βρούμε αυτό το σθένος ώστε να   αποκτήσουμε προσωπική επίγνωση και ωριμότητα ως σύντροφοι και φροντιστές. Να παραμερίζουμε το εγώ μας, να σηκώνουμε τα μανίκια σκύβοντας πρώτα μέσα μας και να μην ορθώνουμε τις προσωπικές μας άμυνες εις βάρος των συντρόφων και των παιδιών μας

Δόξα το θεώ, η ενημέρωση κυκλοφορεί σε αφθονία, είτε βιβλιογραφικά, είτε διαδικτυακά, είτε  δια ζώσης με τους ειδικούς ψυχικής υγείας να κρατούν το φαναράκι που θα φωτίσει τις όποιες σκιερές μας εκφάνσεις.

Για το Thisisus.gr γράφει η Ρίκα Πανόργιου, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας. Ακολουθήστε την εδώ για περισσότερα κείμενα.

Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter

Παρουσιάστηκε σφάλμα κατά την προσπάθεια αποστολής του αιτήματός σας. ΠΑΡΑΚΑΛΩ προσπαθήστε ξανά.

This Is Us will use the information you provide on this form to be in touch with you and to provide updates and marketing.