Η συγγραφέας Τάνια Χρυσού, είναι μια δυναμική παρουσία στον χώρο της σύγχρονης παιδικής λογοτεχνίας. Με το νέο της βιβλίο, Big Μπαμ, μας προσκαλεί σε ένα συναρπαστικό ταξίδι γεμάτο ένταση και χιούμορ. Το Big Μπαμ δεν είναι απλώς μια ιστορία· είναι ένας καθρέφτης της σύγχρονης κοινωνίας, ένας συνδυασμός δράσης και σκέψης που προκαλεί τον αναγνώστη να αναμετρηθεί με τον εαυτό του και τον κόσμο γύρω του. Μέσα από μια αφηγηματική γραφή που συνδυάζει ρεαλισμό και σουρεαλιστική διάθεση, η Τάνια Χρυσού δημιουργεί έναν κόσμο όπου το αναπάντεχο γίνεται ο κανόνας και το χιούμορ αποτελεί έναν αναγκαίο σύμμαχο στις δυσκολίες της ζωής. Σε αυτή τη συνέντευξη, η συγγραφέας μας μιλά για τις πηγές της έμπνευσής της, τη διαδικασία της συγγραφής και τα μηνύματα που θέλει να περάσει μέσα από το έργο της. Ελάτε να γνωρίσουμε την Τάνια Χρυσού και να ανακαλύψουμε τι κρύβεται πίσω από το μεγάλο “μπαμ” που έφερε το νέο της βιβλίο!
1. Ποια ήταν η κύρια έμπνευση πίσω από το “Big Μπαμ”;
Η ανάγκη να μιλήσω για τον χρόνο… Οι άνθρωποι πολλές φορές, θεωρούμε τον χρόνο, άπειρο και τον αφήνουμε να περνάει, όσο εμείς, αβαρείς, αφηνόμαστε στην επιφάνεια και στα ρεύματα της καθημερινότητας να μας πάνε όπου θέλουν… Και μια μέρα κοιτάζουμε πίσω και λέμε “τι κρίμα που δεν έκανα αυτό όταν ήμουν πιο νέος/νέα”.
Ήθελα το κείμενο, να λειτουργήσει ως υπενθύμιση ότι η ζωή είναι τώρα.
Είναι εδώ.
Ας βουτήξουμε μέσα της, λαίμαργα. Ας γελάσουμε, ας αγαπήσουμε, ας ερωτευθούμε, ας μοιραστούμε, ας αγκαλιαστούμε, ας αφουγκραστούμε, ας ακούσουμε τον άλλον όταν έχει κάτι να μας πει, ας διεκδικήσουμε όσα μας αξίζουν ως μονάδες και ως κοινωνία.
Ο χρόνος δεν παγώνει.. Ό,τι κι αν μας υπόσχεται ο Πίτερ Φλιξ.
2. Θα ήθελα να σου πω, πόσο πολύ μου άρεσε το όνομα Πίτερ Φλίξ αλλά και ο χαρακτήρας και η ατμόσφαιρα που δημιουργεί! Το νιώθεις κι εσύ πως είναι ένας μοναδικός Χαρακτήρας;
Ο Πίτερ Φλιξ, είναι ένας χαρακτήρας που σίγουρα, τραβάει την προσοχή.
Είναι μυστηριώδης, σκοτεινός, είναι πάμπλουτος, έχει αυτοπεποίθηση, έχει πειθώ, είναι μοναχικός, αλλόκοτος, φιλόδοξος, κυνικός… Σίγουρα πάντως δεν είναι ο “καλός” της υπόθεσης.. Είναι 250 ετών…
Είναι άνθρωπος ή μήπως είναι Ιδέα; Ακόμη και στο τέλος του βιβλίου είναι αυτός που επιλέγει να εξηγήσει στους κατοίκους της πόλης τι έχει συμβεί, για να φύγει, να πάει παρακάτω και να κλέψει τον χρόνο του κόσμου…
Μήπως εν τέλει, ο Φλιξ, είναι ο ίδιος ο χρόνος που φεύγει και δεν γυρίζει;
3. Πώς ανέπτυξες τους χαρακτήρες του βιβλίου; Υπάρχει κάποιος που σε αντιπροσωπεύει περισσότερο;
Εξαρχής ήθελα να είναι ξεκάθαρα τα χαρακτηριστικά του καθενός και να έχουν έντονες αντιθέσεις. Βασικά, η συμπεριφορική χροιά τους να είναι ξεκάθαρη.
Θαυμάζω πολύ τον χαρακτήρα της Ολίβιας. Έχω βάλει σε αυτήν, κάποια χαρακτηριστικά από αυτά που (μάλλον) έχω ή πιο σωστά, που θα ήθελα να έχω. Η Ολίβια έχει τσαμπουκά, τσαγανό και παιδική αυθάδεια, είναι ασυμβίβαστη, έχει πάθος, έχει χιούμορ, είναι ατρόμητη, δεν εφησυχάζει, ξεσηκώνεται, διεκδικεί, έχει ενσυναίσθηση, ειλικρίνεια και είναι δίκαιη και πεισματάρα.
Ε, όλα αυτά τα θαυμάζω.
Ήθελα επίσης να υπάρχει ο “κακός”, ο οποίος παραμένει “κακός”, μέχρι το τέλος. Υπάρχει και αυτό στην ζωή, το γνωρίζουμε πολύ καλά. Δεν χρειάζεται να κάνουμε ότι δεν το βλέπουμε, να το ωραιοποιούμε ή να το αποφεύγουμε σε μια παιδική ιστορία. Τουναντίον, θεωρώ ότι το να χρησιμοποιείς έναν τέτοιο χαρακτήρα σε ένα βιβλίο, λειτουργεί κατευναστικά και προετοιμάζει τα παιδιά (και) γι’ αυτό το μοντέλο συμπεριφοράς, που θα συναντήσουν μεθαύριο στον δρόμο τους.
4. O χρόνος, η ελευθερία της έκφρασης στις μέρες μας, οι ηθικές μας αξίες και η απληστία είναι μερικά από τα θέματα τα οποία θα δούμε στο Big Μπαμ. Πώς έγινε αυτή η επιλογή;
Μα όλα αυτά δεν κατακερματίζονται κάθε μέρα όλο και περισσότερο; Δεν είμαστε σε ένα ντόμινο αποκαθήλωσης όλων των αξιών; Πως γίνεται να ζούμε χωρίς ασφάλεια και ποιότητα και να μη μιλάμε; Πως γίνεται η μια απαγόρευση να διαδέχεται την άλλη και να σιωπούμε; Να βλέπουμε κόσμο να καίγεται και να πνίγεται, τρένα να σκοτώνουν τα παιδιά μας, γενοκτονίες να συντελούνται δίπλα μας και να μην “σκίζουμε τις σάρκες μας” μαζικά, για δικαιοσύνη;
Τα παιδιά θα μας σώσουν. Αυτό πρέπει να θυμόμαστε και πάνω σε αυτό να “δουλεύουμε”.
Η τέχνη είναι αυτή που δίνει φως και ερεθίσματα. Τσιγκλάει αρχέγονες, προγονικές ανάγκες, εγείρει συνειδήσεις και ηθικές αξίες. Αυτή είναι που γεφυρώνει τις καρδιές μας και τα κοινά μας ένστικτα.
Η τέχνη και οι μνήμες.
Ας κρατάμε ζωντανά και τα δύο. Όσο μπορεί ο καθένας από το σημείο που βρίσκεται. Κι αν αυτό που κάνουμε, το να γράφουμε βιβλία, είναι τέχνη, ε, ας είναι αυτό που θα μας πάει ένα βήμα παραπέρα.
Μικρό; μικρό.
Μεγάλο; Ακόμα καλύτερα.
5. Σε όλα τα παιδιά του κόσμου, με την ευχή να κάνουν πάντα «Θόρυβο». Αυτή είναι η καταπληκτική αφιέρωσή σου στην αρχή του βιβλίου! Πρέπει να έχουμε παιδιά που κάνουν πάντα «Θόρυβο»;
Ξεκάθαρα και αδιαπραγμάτευτα. Πρέπει να μεγαλώνουμε παιδιά που κάνουν “θόρυβο” και πρέπει να έχουμε και ανθρώπους, γονείς και μη, που κάνουν θόρυβο.
Κάνεις θόρυβο όταν έχεις όνειρα. Είτε προσωπικά, είτε συλλογικά, είτε κοινωνικά. Όταν θες να φτιάξεις ή έστω να συμβάλεις, για να φτιαχτεί μια καλύτερη κοινωνία, πρέπει να κάνεις θόρυβο.
Τα όνειρα πρέπει να κάνουν θόρυβο.
Δεν πρέπει να είναι “σιωπηλά”.
Δεν θέλει αποχαύνωση. Θέλει δράση.
Είναι δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο.
Το πιστεύω αυτό.
Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή.
6. Ποιες είναι οι αγαπημένες σου σκηνές από το βιβλίο;
Αγαπημένες σκηνές..
1. Το σημείο όπου ο Φλιξ περιγράφει στους πολίτες τι ακριβώς θα κάνει στην πόλη και πώς θα την μεταμορφώσει σε κάτι “φανταστικό”. Υπόσχεται ασύλληπτα, αλλά ταυτόχρονα, υπερδελεαστικά πράγματα.
2. Το σημείο συνειδητοποίησης της Ολίβιας ότι πλέον, ούτε η ίδια, ούτε οι υπόλοιποι είναι ευτυχισμένοι, ζώντας στις νέες συνθήκες.
3. Η αποκάλυψη, μέσω ερευνών, ότι ο Φλιξ είναι ένας τύπος που γεννήθηκε το 1809. Μια πληροφορία που τους “συγκλονίζει..τους συνταράσσει.. Τους αφήνει εμβρόντητους.. Άναυδους.. Σύξυλους.. Αποσβολωμένους..” (.. από το κείμενο)
4. Και φυσικά, η έκπληξη στο τέλος… Οι πολίτες ανακαλύπτουν πως ο Φλιξ δεν ήταν αυτός που νόμιζαν.. Αλλά κάτι ΕΝΤΕΛΏΣ διαφορετικό από αυτό που τους παρουσιάστηκε.
7. Τι σου αρέσει περισσότερο στη διαδικασία της συγγραφής; Τι αποτελεί για εσένα έμπνευση;
Αγαπώ ολόκληρη τη διαδικασία.
Μου δημιουργεί εθισμό. Μέχρι να ολοκληρωθεί ένα κείμενο, δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο, εκτός από αυτό. Μπαίνω στην ιστορία, σαν να πρωταγωνιστώ σε ταινία ή σαν να παρακολουθώ τους πρωταγωνιστές μιας ταινίας, από το πλάι.
Δημιουργώ, αναλύω την προσωπικότητα κάθε χαρακτήρα, τις κινήσεις τους, όλα. Όταν τελειώνει δε, νιώθω μισή. Πως είναι όταν τελειώνει ένα σήριαλ που έχουμε αγαπήσει και μετά μας λείπουν οι πρωταγωνιστές;
Ε, αυτό ακριβώς.
Έμπνευση; Όλα τα μικρά της καθημερινότητας, μα και τα μεγάλα. Αγωνίες, φόβοι, χαρές, αστείες καταστάσεις, επιτυχίες, απογοητεύσεις, σωστές και λάθος συμπεριφορές.
Είναι προσωπικό στοίχημα να γράφω όσο το δυνατόν πιο πρωτότυπα. Το θέλω αυτό, το επιδιώκω.
Αν τα καταφέρνω; Δεν ξέρω, αλλά είναι εθιστική πρόκληση.
8. Ποιες είναι οι προσεχείς σου συγγραφικές προτάσεις ή σχέδια; Ετοιμάζεται κάτι προσεχώς;
Το “προσεχώς” στον χώρο του βιβλίου είναι σχετικό, χαχα. Έχει τόση προετοιμασία (και σωστά) από πίσω για να βγει ένα βιβλίο που “αναγκαστικά” πρέπει να παραμερίσεις την ενθουσιώδη προσμονή σου.
Σε αυτή τη φάση κάνω focus κι ανυπομονώ για το Limassol International Book Fair, στο οποίο είμαι καλεσμένη και θα συμμετάσχω με το Big μπαμ. Περιμένω πως και πως να βρεθώ στην Κύπρο και να συστήσω στα παιδιά, τους πρωταγωνιστές του βιβλίου.
Τώρα, ως προς τα κείμενα.. Κάποια από αυτά, έχουν βρει τον δρόμο τους και προετοιμάζονται και κάποια άλλα, είναι σε αναζήτηση εκδοτικής στέγης. Περιμένουν… να έρθει η ώρα τους.
διαβάστε επίσης:
Συνέντευξη Δέσποινα Λιαράκου «Το Σπιρτόκουτο» από τις Εκδόσεις Καστανιώτη -Thisisus.gr
Συνέντευξη Έφη Φωτεινού «Οδός Σχεδίας» από τις εκδόσεις Memento –Thisisus.gr
Συνέντευξη Κώστας Πούλος | «Τα Ελληνικά» από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος με διασκευές κλασικών έργων της ελληνικής λογοτεχνίας –Thisisus.gr
«Εμείς» της Paloma Valdivia από τις Εκδόσεις Μάρτης -Thisisus.gr
ΜONTESSORI: Μάθε – Παίξε – Γέλασε από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος -Thisisus.gr
«Ένα τραπέζι γεμάτο ΝΑΙ!» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Sweet Serendipities -Thisisus.gr
Σελ Σιλβερστάιν : «Το δέντρο που έδινε» και «Ποιος Θέλει έναν Φτηνό Ρινόκερο;» κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Διόπτρα -Thisisus.gr
Κλασική Λογοτεχνία για Παιδιά: Το Αιγαίο στις φλόγες του Ιουλίου Βερν από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος -Thisisus.gr
